DE VERHALEN...

Waar gebeurde verhalen waarbij stichting ViV betrokken is (geweest)

Hieronder vind je ervaringsverhalen van het team van Stichting ViV. 

Kijk maar even waar je slaapt....

Vrijdag, Goede Vrijdag. Een verontrustend telefoontje: "Alet, ik heb hier K. Ze is weggelopen van huis, wilde wel weer terug maar wordt niet binnengelaten.
Het enige wat ze bij zich heeft is een jas en mobieltje.
Mag ze naar jou?"

Goede Vrijdag. 14 jaar en op straat belandt. Dapper als ze was heeft ze geprobeerd jeugdzorg te bellen.
Niemand nam op.
Het was tenslotte Goede Vrijdag.
Na meerdere pogingen krijgt ze via de app toch contact en het antwoord van een telefoniste was in eerste instantie: "Kijk maar even waar je gaat verblijven de komende vier dagen. Het bureau is gesloten vanwege Pasen"

Goede Vrijdag, 13.00 uur.
K. wordt door een betrokken dame bij mij gebracht.
Uiteindelijk lukt het ons om contact te krijgen met jeugdzorg.
Afgesproken wordt dat ze de komende vier dagen, tot dinsdag, na Pasen bij mij mag verblijven.
Onttrekken aan het ouderlijk gezag nemen we even voor lief gezien de situatie.
Met gebogen hoofd komt K de dag door. Onwennig en doodongelukkig.
Ze huilt.

Zondag, eerste Paasdag komen er wat verhalen los.
Ze begint zich op haar gemak te voelen.
Dinsdag komt zoals afgesproken jeugdzorg langs om praktische zaken te bespreken.
Ze kan in ieder geval blijven tot vrijdag.
Ik schaf de nodige spullen aan: tandenborstel, ondergoed, sokken.
We krijgen van de kledingbank wat kleding aangeboden.

Nog weer een week later, we zijn nu twee weken verder, is K nog steeds bij mij en moeten wij naar de rechtbank.
Er wordt VOTS opgelegd voor 3 maanden.

Donderdag, 19 april. Vandaag is er een pleegezin gevonden en we spreken af dat we een co-pleegzorgouderschap aan gaan.
We wonen dicht bij elkaar in de buurt dus dat hoppen dat gaat ongetwijfeld goed komen.
De screening dient nog wel te gebeuren maar K. heeft nu een veilig en goed onderkomen.

Dit verhaal geeft weer aan dat een Wegloophuis hard nodig is.
Een plek waar jongeren een time-out kunnen nemen/krijgen.
Tot rust kunnen komen.
We willen niet meer tegen bureaucratie aanlopen want uit dit verhaal blijkt dat waar een wil is, een weg is.
Ik dank overigens jeugdzorg en Trias voor hun tomeloze inzet.

Direct na het gesprek met jeugdzorg,  Trias en nieuwe pleegouder gaat mijn telefoon: "Hallo, je spreekt met Herve uit Belgie.... wij willen een opvang realiseren voor minderjarige jongeren die weglopen.............kun jij daar wat meer over vertellen?

Onder de radar

Hij is een Dark Number; er is geen jeugdhulpverleningstraject en hij verblijft onder de radar van hulpverleningsinstanties.
School ziet hem als een bijna onhandelbare jongen.
Zestien jaar en met een behoorlijke rugzak.
Hij zorgt namelijk voor zijn moeder. Zijn moeder die niet zonder hem kan en dreigt zich zelf wat aan te doen als hij uit huis gaat.
Thuis hebben ze het zwaar, er is amper geld en regelmatig krijgt de jongen kleding van één van de ouders van zijn vrienden.

Jouw probleem is ons probleem

Tijdens een avond vol gezelligheid met vrienden komt dan op een bepaald moment toch dit onderwerp aan de orde.
Er wordt gezegd dat je als jongere niet voor je ouders zou moeten zorgen. Dat een scheiding niet mag leiden tot psychische problemen en dat je als jongere ook voor jezelf mag kiezen.
Maar ook dat het niet kwaad kan om hulp in te schakelen want vrienden kunnen het ook niet oplossen.
Het is één van zijn vrienden van 17 die dit tegen hem zegt.
"Jouw probleem is ook ons probleem want je bent onze vriend. Wij kunnen alleen luisteren maar wij kunnen jouw probleem ook niet oplossen, dat is voor ons net zo frustrerend, weet je dat?"

De jongen zegt: "Het maakt niet uit, het is niet erg. Ik ben niet anders gewend. Ik ben zo opgegroeid. Als ik achttien ben ga ik zo snel mogelijk uit huis".

Daaruit blijkt dat hij zich bewust is van zijn situatie. Maar hulp?
Dat blijft hij weigeren.

De last blijft

De avond wordt afgesloten met een potje kaarten.
Hij zal terug gaan naar zijn moeder en de last met zich mee blijven dragen....

 

Eenzame strijd van een mantelzorger

Hij is de 73 inmiddels gepasseerd en heeft een lang, hard werkend leven achter zich. Een fervent motorrijder ook.
Zijn vrouw was vroeger een deugniet en een avonturier, niets was haar te gek maar de jaren die volgen hebben sporen achtergelaten.
Vandaag de dag moet er voor mevrouw gezorgd worden. Ze heeft een open hart operatie ondergaan en kampt met tal van andere problemen wat maakt dat ze min of meer aan huis gekluisterd is en afhankelijk is van zorg.
De zorg. Dat is in dit geval iemand die eens per week even langs komt om wat hand- en spandiensten te verlenen. De rest van de week moet haar man haar ondersteunen.

Aan huis gekluisterd

In zijn geval betekent dat ook hij aan huis gekluisterd is. Hij weet de weg niet naar meer zorg. Kan met het internet geen kant op.
Natuurlijk, hij weet het Mantelzorgnetwerk te vinden maar snapt er maar weinig van behalve dat hij eens per jaar een mantelzorgcompliment krijgt.
Al deze, voor hem onbegrijpelijke regelingen en organisaties maken hem gefrustreerd.

Het enige uitje is de wandeling met de hond

En dan gaat hij lopen met zijn evenoude hond. Ze sjokken wat af. Over de dijk, door de wijk. Soms drie keer per dag, soms  vijf keer per dag. Een klein ommetje, want hij kan niet te lang wegblijven van zijn vrouw.
Ik kom hem tegen op de parkeerplaats bij mijn huis en we maken een prietpraatje.
Hij laat merken wat hij van alles vindt. Politiek, pensioen, hulp aan huis. Zijn frustraties komen er allemaal uit.
Het begroot mij te zien dat deze man, die zijn hele leven hard heeft gewerkt, nu bij de pakken neerzit. Geen kant meer op kan voor zijn gevoel en begrip mist van zijn medemens.
Ik weet zo gauw ook niet wat ik voor hem kan betekenen. Ik nodig hem uit voor het komende kerstdiner maar hij weigert.

"Het enige uitje waar ik nog naar uitkijk elke dag is het wandelingetje met de hond...."
Hij sjokt verder.

Morgen kom ik hem vast weer tegen, maak ik weer een prietpraatje met hem en hoop dat ik met mijn grollen en grappen een glimlach tevoorschijn kan toveren bij deze man.

Bijna 18.... probleem in wording

Het éénouder gezin stond al enige tijd onder toezicht toen plotseling de moeder overleed en haar zoon alleen achter bleef.
Na de begrafenis werden er de nodige gesprekken gevoerd en werd gevraagd waar de jongen wilde wonen.
De jongen wilde heel graag bij een vriend van hem wonen, echter was dit niet mogelijk. Wel mocht hij elk weekend naar zijn vriend, waar hij al vanaf zijn 4e een band mee had.
De door-de-weekse dagen zou  hij verblijven in een 24-uurs opvang. In overleg met de rechter werd besloten het zo uit te voeren. Iedereen tevreden met het resultaat.

Bevrijdende leeftijd

Dat was ruim twee jaar geleden. Nu is de jongen 17 en in oktober zal hij 18 worden. De voor hem bevrijdende leeftijd, zoals elke puber denkt, maar voor de pleegouder, jeugdzorg en opvang een zorgelijke leeftijd want waar moet hij heen op zijn 18e?
Immers kan hij dan niet meer verblijven daar waar hij nu verblijft.
De weekendpleegouder vraagt de jongen regelmatig of hij al een gesprek heeft gehad met voogd en opvang hoe het straks moet. Nee. Hij weet van niets.
Daarom neemt de pleegouder zelf actie en vraagt de helpende partijen wat er op de agenda staat;  waar moet de jongen straks wonen.

De beste oplossing

Een antwoord laat niet lang op zich wachten: "Hij zal naar locatie Z gaan, daar waar 18 jarigen getraind worden om op een later tijdstip zelfstandig te gaan wonen." Op de vraag van de pleegouder of de jongen meengenomen is in dit besluit, dus  hierover in gesprek is gegaan met hen en of er gekeken is  wat de jongen zelf wil, antwoorden beide partijen: "Nee, wij denken dat dit de beste oplossing voor hem is".

Dit werd door de pleegouder teruggekoppeld naar de jongen. Op de vraag wat hij zelf zou willen kwam een heel ander antwoord. Het liefst zou hij bij de pleegouder intrekken of misschien 'gewoon' op zichzelf....

Het is wat ons betreft weer top-down en no-way-bottum-up.

Schreeuw om hulp

Ze is amper 20 en schreeuwt om hulp.

Een ontmoeting met  een alleraardigst, net meisje. Goed opgevoed en ziet er verzorgd uit.  Een oplettende 'burger' had door dat het helemaal niet zo goed met haar ging en vroeg of iemand eens met haar kon gaan praten.

Het meisje  vertelt dat ze afgelopen jaar al 6x is verhuisd en dat ze nu een huis huurt die ze eigenlijk niet kan betalen. Huurtoeslag krijgt ze niet omdat het boven haar huursubsidiegrens ligt. Inmiddels is ze gekort op haar uitkering omdat ze bepaalde afspraken niet op de juiste manier heeft afgezegd. De enige vriend die ze heeft is haar hond. Een hond waarvan instanties zeggen dat hij weg moet; het is niet betaalbaar voor haar. Ze is argwanend naar professionele hulpverlening omdat, zo zegt ze, "deze mensen alles uit een boekje halen maar ze snappen niet echt wat er in mijn hoofd rondgaat".

Een triest verhaal

De vrijwilliger is geen professionele hulpverlener maar een gewoon mens, zo één met een volle rugzak en nu voorzien van eigen  kinderen, in haar leeftijd. Het meisje ontspant. Wat een drama in het hoofd van dit meisje.

Wanneer de vrijwilliger over de hond van het meisje begint legt deze uit dat hij de enige is die ze vertrouwt en dat zij hem nooit, nooit weg zal doen. Ze zegt ook dat ze eenzaam is. Eenzaam. 20 jaar. Een jongere van 20 hoort niet eenzaam te zijn. Die hoort vol in het leven te staan en te genieten. Helaas geldt dat niet voor haar.

Er wordt gesproken over ditjes en datjes en er wordt nog een kop koffie gedronken. Dan begint ze te vertellen dat ze tekent. Haar ogen beginnen te glimmen en de vrijwilliger wordt nieuwsgierig. "Als ik straks thuis ben zal ik eens gaan kijken", belooft de vrijwilliger. Na anderhalf uur vraagt de vrijwilliger haar waar ze nu, direct, behoefte aan heeft. Een betaalbaar huis, zegt ze. Beloofd wordt dat er contact opgenomen gaat worden met de woningbouw om te kijken of ze bereid zijn € 60,00 van de huur te halen zodat ze in aanmerking kan komen voor huursubsidie. Het meisje wordt naar huis gebracht  en met elkaar spreken ze af elkaar vaker te ontmoeten. De oplettende 'burger'  krijgt een terugkoppeling van het gesprek.

Goed nieuws

De vrijwilliger  was al weer een uurtje thuis toen het meisjes appte: "Ik heb zooooooo goed nieuws!!" De woningbouw had haar gebeld met de mededeling dat ze het afgelopen jaar teveel huur in rekening hadden gebracht. Het teveel betaalde bedrag zou ze terug krijgen alsmede de gemiste huursubsidie. "Nu kan ik een deel van mijn schulden terugbetalen!"

Ze is er nog niet. Ze heeft een lange weg te gaan, ze heeft daarvoor gewoon een luisterend oor nodig en iemand die daadkrachtig overgaat tot praktische actie. Geen bureaucratische muren die haar beperken en straffen omdat 'het zo in het beleid geschreven staat'.

 je bent 20 en schreeywt om hulp

Zwerfjongere blijft maar zwerven

Hij is 20 en zwervende.

K. is geen dark number want hij is wel degelijk in beeld bij verschillende hulpverleningsinstanties.
Het is kerst en het is koud. De hulpverlener neemt contact op met een vrijwilliger van de stichting en vraagt of het team een plek weet waar hij in deze koude dagen een dak boven zijn hoofd kan krijgen.
Er wordt links en rechts heen en weer gebeld maar een directe oplossing is er niet. De daklozenopvang is geen optie, daar zou hij niet op zijn plek zijn en bovendien wil K. bij voorkeur wel in zijn eigen woonplaats blijven.
Aan de hulpverlener wordt verteld dat in geval van nood K kan verblijven bij iemand uit het netwerk van de stichting.

Vooral niet in huis halen

Een andere hulpverlenende instantie krijgt er hoogte van en benadrukt dat het in huis halen van deze jongere niet gewenst is, zeker gezien de achtergrond van de jongen. Het is een dealer, agressief en Joost mag weten wat hij nog meer uitspookt.
Er wordt zelfs gezegd dat hij niet op straat slaapt maar 'gewoon' bij vrienden verbijft, "dus zo ernstig is het allemaal niet."

De kerst is al ruimschoots voorbij en enkele weken blijft het angstvallig stil.
Dan komt er opnieuw een telefoontje van één van de hulpverlenende instanties. K. zwerft toch nog op straat.
Het aanbod van de stichting blijft staan en er wordt dit keer een telefoonnummer doorgegeven zodat K, wanneer hij in de gelegenheid is, contact op kan nemen en een slaapplek kan krijgen.
K. is een jongen die door de maatschappij is uitgekotst, om wat voor reden dan ook. En al zou hij vervelend zijn en dealen....niemand verdient het om op 20-jarige leeftijd thuisloos te zijn en op straat te hoeven slapen.

Drie maanden later

Inmiddels is het halverwege februari en wederom is het stil.

Het is zo stil dat je je kunt afvragen of ze nu hebben besloten deze jongen los te laten, over te laten aan zijn eigen lot.
Bij navraag onder de jongeren blijkt ook dat hij al enige tijd niet meer gesignaleerd is in de stad maar op verzoek van de stichting blijven deze jongeren naar hem uitkijken.

 

 

 

Ik breng iemand mee

Het was volop zomer toen een bekende van X  wat kwam drinken in de tuin om, zoals hij zei: "de week af te sluiten".
Voordat hij kwam zei hij: "Ik neem iemand mee die even rust en gezelligheid nodig heeft, is dat goed?"

De zon was al bezig onder te gaan toen de kennis kwam, vergezeld door een jongen van 18. Leuke gast om te zien, vlot in zijn babbel en schoof dus gezellig aan.
Samen, met de andere aanwezige jongeren,  stookten zij het vuur wat op. Het was een sfeervolle avond.

Toen de andere jongeren weg waren kwam het verhaal van hem. Hij werd geslagen door zijn vader. Zijn moeder claimde hem de hele dagen. Boodschappen doen kon zij niet alleen vanwege haar angsten. Hij maakte zich zorgen om zijn kleine zusje.
Maar nu trok hij het niet meer. Zijn vader sloeg vaker en vaker en zijn moeder zat alleen maar thuis, deed er niets aan behalve zeggen dat hij zich vooral maar stil moest houden.
Gelukkig had de kennis door dat er iets aan de hand was;  de keuze om hem mee te nemen was de enige keuze.

Niet naar huis

De jongen is, na deze ene avond, niet naar huis gegaan.
Meer dan 2 maanden heeft hij bij X in huis gewoond en samen zijn ze op pad gegaan om te kijken naar zelfstandige woonruimte. Contact met zijn ouders was er wel, maar weinig.

En zo op een dag was hij weg. Terug naar zijn ouders.
Later kwam X hem nog eens tegen en hij vertelde dat hij zijn moeder niet alleen durfde te laten. Bang voor dat zij zichzelf wat aan zou doen en bang dat vader agressief werd naar haar.

Inmiddels is het vier jaar later. X komt hem nooit meer tegen en heeft geen idee wat er van hem terecht is gekomen.

Soms denkt X bij zichzelf : "Misschien heb ik hem te makkelijk laten gaan....."

ik neem iemand mee de verhalen van viv

Agressie

Het is een normale puber met normaal pubergedrag.
Hangt zo nu en dan op straat met vrienden maar het grotendeel zit hij op zijn kamer te gamen.
Hij is rustig, aardig en beleefd maar soms gebeuren er dingen in zijn leven wat maakt dat iedere 'verkeerde' opmerking van zijn zusje hem doet 'flippen'.

Politie

Het onvermijdelijke gebeurde en het zusje was de klos.
De ouder, die zich er geen raad mee wist belde in paniek de politie die vrij snel ter plaatse waren om de boel te sussen.
Met succes overigens en een goed gesprek.
Er zou een melding gedaan worden bij de jeugdconsulent en de ouder kon daar mee instemmen.

Jeugdconsulent laat op zich wachten

Na ruim 4 weken had het gezin nog niets gehoord van de jeugdconsulent en nam zelf het initiatief.
Toen na vele pogingen de jeugdconsulent aan de telefoon kwam werd helder dat er wachtlijsten waren voor jongeren die hulp nodig hadden en zo modderde het gezin maar weer aan. Deze jongeren die werkvoorraad worden genoemd, maar dat terzijde.
Na ruim 6 weken kwam het 'verlossende' telefoontje en mocht er een afspraak gepland worden voor een keukentafel gesprek.
De ouder gaf nog aan dat dit overbodig was omdat het gezin wist welke hulp zij wensten maar dit was duidelijk niet het beleid van de gemeente: er moest en zou een keukentafelgesprek plaatsvinden want jeugdconsulenten beschikten over de kwaliteit om passende zorg te vinden.

Inmiddels is er nog geen daadkrachtige, praktische hulp ingezet in dit gezin. Het is iets wat ons zorgen maakt immers wanneer een jongere zelf om hulp vraagt kun je niet van  hem/haar verwachten dat ze 6 weken wachten totdat de hulp beschikbaar is.
Wanneer een jongere (of het gezin)  aan de bel trekt is de nood hoog. Directe actie zou dan wenselijk zijn.